Had ik al verteld dat manlief tijdens de verbouwing van de ladder is gevallen en daarbij zijn voet brak? Heel zielig en ook reuze-onhandig want hij moest er zelfs voor onder het mes weet ‘ie ook eens wat een ruggenprik is. Enfin, hij hipt al anderhalve week als een soort reuzenspreeuw door het huis, op √©√©n voet, want die krukken, dat vindt ‘ie maar niks (met als gevolg dat nu ook zijn gezonde voet geblesseerd is geraakt van al dat hinkelen.) Een vriendin (een ster in het zien van kansen) zei opgeruimd: ‘O, dus dan kan hij 4 weken niet klussen? Nou, gelukkig kan hij vanaf de bank wel heel goed de was vouwen.’ Nou, dat klopt. Hij kan ook heel goed aardappels schillen, zijn overvolle mail box bijwerken, telefoontjes plegen met het consultatiebureau, Lena’s nieuwe school en het Bureau Plaatsing van de Rijswijkse KDV. Allemaal heel fijn, maar met een nog-lang-niet-af-huis zie ik hem toch het allerliefst gewoon met hamer en spijkers in de hand ons huis aftimmeren. Nog 2,5 week en hij kan de ladder weer op. Nu al zin in!

Voor wie denkt dat ik nu volkomen on-ge√´mancipeerd thuis tussen de piepers en het grut blijf zitten om mijn reuzenspreeuw te verzorgen; niets in minder waar. Deze WAHM werkt zich nog immer een slag in de rondte! Ook bovenop wiebelige trapjes, want ik ben inmiddels vergevorderd in het vakkundig afvullen van gaatjes. Verder kan ik heel goed dom werk doen, zoals daar op de bouw zijn: vuilniszakken naar de container sjouwen, gipsplaten verplaatsen, maar weer eens vegen, nog meer gaatjes afvullen enzovoorts. Daar houdt het helaas wel op, want ik heb het ruimtelijk inzicht van een pakje ERU smeerkaas en twee linkerhanden waar je respectvol U tegen zegt… Gelukkig hebben we heel lieve vrienden en ouders die waar mogelijk inspringen, dus we hebben nog alle hoop dat we de verhuisdatum gewoon gaan halen…

(wordt vervolgd)