Acht uur ‘s ochtends, de dag van de verhuizing, in de keuken van het nieuwe huis.
Ik: ‘Weet je wat, als jij nou nog snel even dweilt, dan is het alvast lekker fris.’
Vriendin: ‘Maar is dat wel een goed idee? Straks komen de verhuizers.’
Ik: ‘Die vraag ik gewoon of ze hun schoenen bij de deur uitdoen.’
Elf uur, zelfde dag, zelfde vriendin:
Ik: ‘En wil je dan ook even met plakband kruizen op de grond zetten, waar ze straks de dozen moeten neerzetten?’
Vriendin: ‘Denk je dat ze dat gaan doen dan?’
Ik: ‘Natuurlijk, waarom niet?’
Tien minuten later: ’Zeg, Diana, ik heb kruizen op de vloer geplakt, maar weet je zeker dat ze alle dozen daar wel kwijt kunnen?’
Ik: ‘O, makkelijk! We hebben niet zoveel dozen. Ik heb namelijk heel veel onnodige rotzooi weggegooid.’
Vriendin: ‘Okee. Hoe laat komen ze ook alweer?’
Ik: ‘Pas rond vier uur. Ze gaan eerst de opslag leeghalen en daarna het oude huis. We hebben tijd genoeg.’
Rond 12 uur, een kort telefoon-gesprek, met licht-gestresste vriend: ‘We rijden nù Rotterdam binnen.’
Ik: ‘Wat?! Maar jullie moeten eerst nog langs ons oude huis!’
Vriend: ‘Dat gaat niet. De vrachtwagen zit bomvol.’
Ik: ‘Vol? Waarmee dan?’
Vriend: ‘Met dozen, natuurlijk. Zo’n 327, schat ik. Tot zo!’
Wat korte opmerkingen, gemaakt in het voorbijgaan, tussen half één en half zes:
‘Schoenen uit? Ben je helemaal betoeterd, dat kost veel te veel tijd’
‘Waar zijn die kruizen voor? O. Nou, we zetten de dozen allemaal bovenaan de trap, dan zet je ze zelf maar op de kruizen.’
‘Wat? Moeten die vier dozen met woonbladen uit 2003 helemaal naar zolder?’
En de laatste, om half zeven ‘s avonds, bij het het verlaten van het pand:
‘Je mag wel eens dweilen hier, wat een bende.’
— Het is zover, fase 1 van de verhuizing is afgerond! Komende zondag gaat fase 2 in: dan gaan we met de kindjes verhuizen. Het plan is om op de bakfiets te gaan. Het is zo’n 20 kilometer. Ik heb het ideaalbeeld van 2 opgetogen kindjes, die met een mini-koffertje in de bakfiets stappen, om 2 uur later, na een prachtige tocht door een herfstig landschap, een welverdiend kopje warme chocomel-met in ons nieuwe huis te drinken… Nu al zin in! Maar eerst nog even uitpakken/schoonmaken/rondschuiven/inrichten, natuurlijk. —
6 Comments
hahaha! Heb je nu al die 327 dozen op die acht kruizen gekregen?
Dat van die woonbladen heb ik ook meegemaakt ! Onze vrienden lachen er nog altijd mee…
Als je planning goed is kan je alles aan
O,ja trek je de kinderen wel bij elkaar en bij je hippe trenchcoat kleurende kleding aan en zorg je voor verse bloemen voor in de rieten tas aan het stuur! En natuurlijk verzamel je onderweg gauw wat eetbare paddestoelen en tamme kastanjes die je dan in de open haard kan poffen. Live is beautifull if you just keep it simple…….
Leuk stukje Diana, ik zie het helemaal voor me.
@lisette: vreemd genoeg waren de met-een-kruis-gemarkeerde-plekken nog helemaal leeg ;-(
@veerle: Herkenbaar! We zijn niet de enigen: dezelfde vriendin bekende dat ze jarenlang een doos met Allerhandes mee had gesleept
@marijke: maar net dat simpel houden vind ik zo ingewikkeld.. Jammergenoeg hebben we geen open haard (vriendlief was tegen), maar ik verheug me wel nu al op de warme chocomel die we straks in ons nieuwe huis gaan drinken!
gefeliciteerd! je bent over! en hoe! romantisch en al
(wat een pummels trouwens; geen schoenen uit…haha!! even serieus, dacht je dat echt 
)
@hiskia: ik zeg altijd maar: niet geschotenis altijd mis. En mis was het, dit keer
Post a Comment