Skip to content

Over rücksichtlos dromenjagen vs genieten (brief aan mijn meisjes)

Lieve meisjes van me,

Weten jullie nog, die doodgewone dag in de lente?
Die dag veranderde mijn kijk op ons leven.
De zon scheen, we zaten in de tuin, ik praatte met de buurvrouw.
Zij vroeg mij wat ik jullie wilde meegeven.
“Nou, gewoon, bruine boterhammen met kaas. Ik zou wel wat bijzonders van die trommels van willen maken, maar daar heb ik geen tijd voor,” stak ik luid klagend van wal.
Maar nee.
Dat bedoelde ze niet.
Wat ik jullie mee wil geven in het leven.
Oh. Eh. Tja.
“Dat je hard moet werken als je iets wil bereiken?”
Of nee, wacht.
“Dat je groot durft te dromen – en dat je die droom na durft te jagen.”
Ik was best tevreden met dit uit de losse pols geformuleerde antwoord.
Maar de buurvrouw keek me aan.
“Oh,” zei ze.
“Wat wil jíj je kinderen dan meegeven?” vroeg ik enigszins gepikeerd – ik houd er niet van om verkeerde antwoorden te geven.
Ze keek om zich heen, nam een slokje van haar koffie, aaide een voorbijhollend kind over de bol en zei: “Dat ze genieten van het leven.”

Ja, natuurlijk, dat óók, hèhè, dacht ik.
En hardop zei ik: “Dat spreekt voor zich! Toch?”
Maar toen realiseerde ik me: dat spreekt niet voor zich, nee.
Want dat is niet wat ik voorleef.
Ik ben altijd op dromenjacht.
“Mam, kom je even knuffelen?”
“Mama! Voorlezen?”
“Mam, kijk eens wat ik heb getekend?”
Simpele vragen, met veel te vaak een even simpel antwoord.
“Ik kom zo, lieverd!”
“Straks, schat.”
“Morgen, goed?”
Niks genieten – gewerkt moet er worden.
Dát is wat ik jullie meegeef.

Genieten…
Ik was het he-le-maal uit het oog verloren.
Maar op die lentedag vond ik het terug.
Samen met meer tijd.
Meer tijd voor die knuffel, dat voorlezen, dat even-kijken-naar-tekening-nummer-103.
Meer tijd voor het smeren van bijzondere boterhammetjes.

Dus, meisjes van me: jaag na, die droom.
Dúrf.
Durf hard te werken.
Door te zetten.
Je eigen gevoel te volgen.
Te vragen.
Een tikje egoïstisch te zijn als dat moet.
Maar vooral: durf te genieten.
Want het is jouw droom.
En als de reis niet bevalt, dan kies je gewoon een zijstraat die er leuker uitziet.
Er is niks mis met een omweg – zolang je maar in de zon loopt.

Gaan jullie op pad?
Dan smeer ik de boterhammetjes voor onderweg wel.
Bijzondere, dat beloof ik.


Mijn brief aan Lena en Jet, gepubliceerd in de aller-, allerlaatste Groter Groeien. Met dank aan onze lieve buurvrouw Natasja, die me die dag aan het denken zette.

4 Comments

  1. lieve Diana wat kun je het toch altijd mooi omschrijven. En ook zo dapper dat je dat doet, dat je je ‘fouten’ en ‘kwetsbaarheid’ durft te tonen. Het is voor velen denk ik erg herkenbaar, althans voor mij wel. Wat vaker stil staan en genieten van het moment ik doe het zo nu en dan met grote overgave, maar zomaar even tussendoor van het dagelijks leven genieten? En met open en geinteresseerde blik kijken naar tekening 103? Vandaag dankzij jouw brief doe ik het in ieder geval wel! Dank je wel, vandaag wordt een heerlijke dag! groetjes Maike

    Posted on 25 February 2013 at 10:21 AM | Permalink
  2. avatar Daphne engelke

    Sjonge en toen had ik tranen in mijn ogen!
    Genieten kan soms zo moeilijk zijn, kan je soms het gevoel geven dat je er “geen tijd” voor hebt.
    Prachtig geschreven en -helaas- herkenbaar, lieve mini ook deze mama zal eens wat meer gaan genieten van jouw mooie werkstukken, tekeningen en verhalen.
    Je hebt het verdient!!

    Posted on 25 February 2013 at 10:45 AM | Permalink
  3. En ik dank jou, Diana. Dat jij deze les met ons deelt. Ik denk altijd wel dat ik ‘het genieten van het kleine’ in me heb, zoals jouw buurvrouw. Maar ik herken me zo in “wacht even” en “straks”. En ik baal ervan! En dus start ik vanmiddag met eerst eens na te denken of de ‘andere dingen’ echt wel voor moeten gaan. Soms wel, maar heel vaak ook niet, denk ik…

    Posted on 25 February 2013 at 2:21 PM | Permalink
  4. Prachtig !

    Posted on 26 February 2013 at 10:26 PM | Permalink

2 Trackbacks/Pingbacks

  1. [...] is de tweede brief aan mijn meisjes. De eerste schreef ik eind vorig jaar, deze brief werd gepubliceerd in het maandblad Groter Groeien. Bij het schrijven van die eerste brief heb ik ontzettend veel geschrapt. Onderwerpen als ambitie, [...]

  2. [...] is de derde brief aan mijn meisjes. De eerste schreef ik eind vorig jaar, deze brief werd gepubliceerd in het maandblad Groter Groeien. De tweede brief aan mijn meisjes schreef ik twee weken [...]

Post a Comment

Your email is never published nor shared. Required fields are marked *
*
*