Skip to content

Brief aan mijn meisjes: over onderhandelen

Lieve meisjes van me,

In een café zaten we, vier vriendinnen, klagend over onze soms té drukke levens.
“Maar jij hebt wel erg veel geluk met je man,” verzuchtte er één, “Hij doet meer dan zijn deel.”
En dat klopt.
Als je uitgaat van ‘eerlijk delen’, doet papa meer in het huishouden dan ik.
Papa zorgt ervoor dat het huis schoon is, dat jullie op tijd uit bed komen, dat jullie goed gevoed, gepoetst en gekleed op school verschijnen. Papa zorgt er voor dat jullie, voorgelezen en in frisse pyamaatjes, weer naar bed gaan.
Papa is, ik zeg het eerlijk, mijn prins op het witte paard.
Een prins die gelooft in eerlijk delen.

Want wat doet mama als papa jullie voedt, poetst en voorleest?
Als hij stofzuigt, dweilt, boodschappen doet en maaltijden voor de hele week kookt?
Mama is aan het werk.

Ik sta om half zes op en werk tot het ontbijt op tafel staat.
Dan kam ik haartjes, maak ik staartjes en zwaai jullie uit.
Zodra de deur achter jullie dichtvalt, kruip ik achter de computer om nog zes en een half uur te werken voor ik jullie uit school haal.

Is dat geluk?
Nee.
Dat is vooral een kwestie van keihard werken – en van onderhandelen.
Want papa en ik, wij onderhandelen ons een hoedje.
Wekelijks over de praktische gang van zaken: wie koopt de verjaarscadeautjes, wie begeleidt Sinterklaas op school en wie kamt luizen?
En een paar keer per jaar over de grote dingen: doe jij nog wat je leuk vindt? Wil je iets veranderen? En zo ja: hoe kan ik je daarbij helpen?
Geld en tijd gaan, iedere keer weer, op een grote hoop – wie het nodig heeft, kan het krijgen.
Zo werken wij samen aan elkaars onafhankelijkheid.

Romantisch, al die onderhandelingen?
Mwah.
Broodnodig?
Dat wel, ja.
Want raden wat jij nodig hebt, terwijl je dat zelf misschien nog niet eens weet, kan zelfs de slimste prins op het witte paard niet.
En wie niet weet wat ze wil, zit uiteindelijk zelf met de gebakken peren.

Dit is dus wat ik jullie toewens: dat je weet wat je wil.
Dat je durft te dromen – zo groot als je maar kunt.
Dat je doelen durft te stellen – ook als ze onrealistisch lijken.
En dat je daarover onderhandelt.
Met het hart op de tong en, als dat nodig is, het mes op tafel.

Word zo groot als je wilt en kunt, meisjes.
Klaag als je wilt, geef als je kunt, vraag als het nodig is.

Liefs, mama

—-

Dit is de tweede brief aan mijn meisjes.
De eerste schreef ik eind vorig jaar, deze brief werd gepubliceerd in het maandblad Groter Groeien.
Bij het schrijven van die eerste brief heb ik ontzettend veel geschrapt. Onderwerpen als ambitie, de combinatie van werken en zorgen, onafhankelijkheid, (traditionele) rolverdelingen – ze pasten er niet meer bij.

Daarom besloot ik méér brieven aan mijn twee meisjes te schrijven.
Waarom? Het schrijven van deze brieven helpt me meer helderheid te krijgen in de manier waarop ik onze dochters opvoed.
Want opvoeden… dat leer je ook maar terwijl je er mee bezig bent.
Hopelijk maak ik nu de juiste keuzes voor straks.

Ik ben heel erg benieuwd naar hoe jullie de opvoeding van jullie kinderen aanpakken.
Heb je er zin in, laat dan vooral een reactie achter, hieronder.
Wie weet komen we samen tot nieuwe inzichten.

12 Comments

  1. Wat een mooie brief! Wat een heldere taal en wat klinkt het allemaal logisch zo. Fijn dat jullie het zo kunnen regelen samen. Doet me inzien dat ik het ook goed getroffen heb met een zeer betrokken zorgende papa. Dank!

    Posted on 8 April 2013 at 9:16 AM | Permalink
  2. Dis is toch wel geluk? Gelukkig zijn met hoe dingen gaan en gelukkig zijn met de afspraken die je met elkaar maakt! Mijn moeder heeft mij heel zelfstandig opgevoed, zo zelfstandig dat ik juist moest leren om binnen een gezin minder zelfstandig te zijn. Je bent immers met z’n tweeën en draagt samen de zorg voor de kinderen en een huishouden. Ik hoef dus niet alles alleen te doen. Hoe je dat verdeeld is zo afhankelijk van elkaars baan en hoe je dat weer kunt combineren met elkaar. Wat ik me alleen afvraag is: Hoe onafhankelijk ben je als je elkaar nodig hebt? Het is toch mooi dat je samen werkt aan wat elk persoonlijk wilt bereiken?

    Posted on 8 April 2013 at 10:30 AM | Permalink
  3. avatar Diana

    Het resultaat is geluk, inderdaad Mirjam: groot geluk, zelfs.
    Maar het is mij/ons niet aan komen waaien: we hebben er inmiddels al dertien jaar onderhandelen (en flink wat bijbehorende conflicten) opzitten :-)

    En ja, je hebt groot gelijk: samenwerken is prachtig!
    De basis van een gelukkige relatie, vind ik.
    De onafhankelijkheid zit wat mij betreft in: je eigen keuzes kunnen maken.
    Niet ten koste van de ander, maar soms wel ondanks de ander.
    Wat doe je als hij jouw droom niet (meer) ondersteunt?

    Onafhankelijkheid is wat mij betreft ook: los van elkaar kunnen functioneren.
    Wat doe je als je niet meer samen bent?
    Investeer je nu voldoende in je eigen intellectuele ontwikkeling en financiële zekerheid?
    1 op de 3 huwelijken eindigen in een scheiding. En voor samenwonenden, zoals wij, zijn de cijfers nog somberder.
    Ik vind het belangrijk om daar realistisch in te zijn – en toe te werken naar een toekomst waarin wij beiden ook los van elkaar kunnen doorbouwen aan onze dromen.

    Posted on 8 April 2013 at 11:39 AM | Permalink
  4. avatar Diana

    Dankjewel Yzette!
    Ik ben ook heel blij met de manier waarop ons leven nu reilt en zeilt.

    En ja, jij hebt het dan ook getroffen – fijn!
    Maar.. precies in dat woordje zit ‘m wat mij betreft de angel.
    Want ook in jouw situatie is het niet alleen een kwestie van geluk, toch?
    Jij hebt daar ook een aandeel in gehad.
    Je hebt ten eerste gekozen voor bepaald type man.
    En: je hebt hem toegestaan mee te zorgen.

    Dat lijkt logisch als je er middenin zit, maar ik zie om heen heen dat moeders vaders de zorgtaken uit handen nemen.
    Ook dat lijkt logisch: al vanaf dag 1 wilde de kraamzorg steeds aan mij voordoen hoe ik de baby moest verschonen, en mijn man de stoelen voor het bezoek klaar laten zetten. We moesten haar echt steeds weer zeggen: hij gaat het doen, leg het hem maar uit.
    En ik moet nog steeds verantwoorden waarom mijn man het leeuwendeel van het huishouden doet – aan mijn familie, aan vrienden, aan wildvreemden, aan zakelijke contacten…

    Mijn punt is: ja, ik ben gelukkig met de manier waarop ons leven loopt.
    Maar dat is dus niet alleen een kwestie van geluk hebben – het is ook hard werken, goed kiezen, je aan kunnen passen en vooruit: een kleine dosis geluk :-)

    Posted on 8 April 2013 at 11:57 AM | Permalink
  5. avatar Zita

    Eens, Diana! Ik ben ook altijd heel erg van ‘geluk overkomt je niet, dat dwing je af’. Het is een beetje een jeugdige naïeve wijsheid, die mij probeert uit te dagen nu er toch wel veel onvoorspelbare dingen op mijn pad komen (een man met een burn-out bijvoorbeeld, die nu wel heeeeel lang duurt, en een dochter die zich soms wat moeizaam ontwikkelt). Waardoor het maakbare steeds meer in het geding komt. Maar toch zal ik mijn partner niet zomaar ontzien; voor wat ik geef krijg ik nog steeds heel veel terug, al is het maar dankbaarheid en het besef dat niet alles vanzelf gaat. Want als hij straks weer helemaal fit is, wordt het weer 50-50, zoals vroeger. Trouwens, nu de kinderen groter worden is 40-40 eigenlijk voldoende, de rest doen ze zelf (hoop je dan :) . Ik laat dus heel vaak de (zorg)teugels vieren, burn-out of niet. En kies voor de leuke dingen, zoals feestjes in de klas en samen film kijken – dan is het huis maar stoffig of ligt er ergens een berg wasgoed. Die dingen definiëren mijn leven niet. En het geluk met mijn gezin wel; mits afdwingbaar binnen de beschikbare ruimte!

    Posted on 8 April 2013 at 12:30 PM | Permalink
  6. Weet je wat ik denk dat het mooie is van geluk: dat je geluk ervaart juist als je er hard voor werkt! Geluk is niet iets vanzelfsprekends toch? Ik zie om mij heen ook een andere onafhankelijkheid: je moet in je eigen kosten voorzien. Heel erg op geld gericht. Het is mooi dat je het hebt over onafhankelijkheid die niet alleen gelijk gericht is op materie. Ik snap wel wat je zegt over dat je los van elkaar moet kunnen functioneren. Maar waarom daar mee bezig zijn als je samen bent? Wat doe je als de ander je droom niet meer ondersteund? Dat is een heel persoonlijke. Heb jij om je droom te verwezenlijken bijvoorbeeld de financiële steun van je partner nodig, dan is dan een moeilijke situatie. Kan je je eigen droom waar maken met eigen middelen hoe erg is het dan dan je partner niet in alle stappen die je wilt nemen mee kan gaan. Daar zijn soms pittige gesprekken voor nodig. Alles is gebaseerd op keuzes en hoe je je je daarbij voelt. En sommige keuzes zijn een compromis waar ik soms aan toe moet geven. Dat mijn dochters niet naar de BSO gaan heeft een reden die heel duidelijk uit hun zelf is gekomen. Voor mij zou het bijvoorbeeld stukken makkelijker zijn als ze daar wel naar toe zouden gaan. Ik zou meer tijd hebben om in mijn bedrijf te kunnen steken. Het is een keuze om dat niet te doen, hoewel ik daarmee een stukje droom inlever. Het werk inhalen in de avonduren is een optie. Dat betekend dat dat weer ten koste gaat van sociale contacten. Dat is de keuze. De keuze komt bij mij vandaan omdat ik flexibeler ben in mijn werktijden dan A. Het is echt mooi dat je die ruimte hebt om te onderhandelen en jullie tijd zo te kunnen indelen. Vroeger opstaan werkt hier niet omdat ik het ‘s morgens ook alleen doe. Daarom is ‘s avonds werken de oplossing.

    Het is mooi om je dochters mee te geven te weten wat ze willen en dit proberen waar te maken ;) Ik zeg dat ook. Ik zie teveel mensen die iets anders zouden willen dan dat ze doen. Teveel mensen die bang zijn om erop achteruit te gaan. Die niet durven. Het is mooi dat je samen besluit jezelf te kunnen ontwikkelen. Daarin maakt het niet uit dat de één misschien meer verdiend dan de ander in mijn ogen. Het is mooi om te dromen. Misschien ben ik iets te realistisch in mijn dromen. Misschien zie ik iets teveel meisjes van 15 die dromen dat ze de nieuwe Beyoncé zijn en de hele dag valse riedeltjes zingen. Misschien vraag ik me te vaak af waarom niemand deze meisje verteld dat het dan tijd wordt om eens zangles te gaan nemen? (en nee, ik zeg niet per definitie dat het een verloren zaak is met het overschot Beyonceetjes). Thuis leer ik mijn dochters: proberen is leren!).

    p.s. En nu niet meer gaan uitleggen waarom jullie de taken zo verdelen! ;)

    Posted on 8 April 2013 at 1:02 PM | Permalink
  7. avatar Diana

    Dank Zita!
    Vooral dat laatste vind ik mooi, Zita, ‘afdwingbaar binnen de beschikbare ruimte’.
    Want ja: er zijn absoluut dingen die je niet in de hand hebt, zoals gezondheid.
    Ik ben geen fervente aanhanger van ‘The Secret’ – soms heb je nu eenmaal gewoon pech, hoe positief je ook denkt.

    En er zijn dingen die je wel degelijk kunt (bij)sturen, zoals: hoe je omgaat met tegenslag. In hoeverre je je laat beïnvloeden door ‘anderen’, of door een stoffig huis. Of je kunt kiezen te beslissen wat voor jou het belangrijkst is.
    Veel kun je met een andere mindset al oplossen; liever een feestje in de klas dan een berg was wegvouwen – goede keus!

    Succes met manlief, ik hoop dat dat weer in orde komt.
    Burn-out is een bitch.
    Voor de rest: lang leve de scharrelkinderen die met vieze nageltjes en ongekamd klittenhaar op maandagochtend in de klas zitten :-)

    (al moet ik eerlijk zeggen dat dit nu net iets is wat ik moeilijk los kan laten – frisgestreken en roze geboende kindertjes en zo’n VT Wonen huis – ik werk eraan :-) )

    Posted on 8 April 2013 at 2:39 PM | Permalink
  8. avatar Diana

    Mirjam, volgens mij zitten wij gewoon op één lijn :-)

    ‘Proberen is leren’ is hier gevleugelde uitspraak nummer 2.
    Nummer 1 is: ‘Wat is precies je vraag, schat?’
    En ja: geluk is hard werken en in hard werken aan je geluk zit een groot gedeelte van dat geluk.

    Laten we er over een week of twee met een flinke fles cola light nog eens een boompje over opzetten, goed?

    Posted on 8 April 2013 at 2:42 PM | Permalink
  9. Ontzettend knap om het op deze manier te verwoorden. En wat een prachtige herinnering voor de meisjes later!
    het lijkt me super als ik nu zou kunnen lezen wat mijn moeder dacht en deed toen ik de leeftijd had als mijn meisjes nu. Twijfelde zij ook weleens of ze het wel goed deed, of het ooit nog goed zou komen of ze nu echt zoveel anders was dan al die andere moeders.
    Of leggen wij onszelf in deze tijd gewoon te veel op. Zijn we te streng voor onszelf en vooral ook op en over andere moeders? Diep in mijn hart weet ik en heb ik er vertrouwen in dat ik mijn kinderen goed opvoed – voor dit moment en op mijn manier- ik weet tenslotte niet beter. Of andere het daarmee eens zijn (los van de vader van mijn kinderen natuurlijk?) ik heb daar eerlijk gezegd lak aan, maar natuurlijk doet het me wel een beetje pijn als ik denk dat anderen denken dat ik en zo meer ;-) maar goed volgens mij ben ik zelf gewoon nog een beetje kind en voed ik dus naast mijn kinderen ook nog eens mezelf (en hun vader) op, zo blijf ik dus lekker bezig.
    Complimenten Diana ook deze brief is weer super! groet maike

    Posted on 8 April 2013 at 8:09 PM | Permalink
  10. avatar Diana

    Dankjewel Maike. Eén van de redenen om aan deze brieven te beginnen, is omdat ik mijn moeder weleens gevraagd heb hoe ze ons opgevoed heeft. “Ik deed gewoon maar wat,” zei ze toen. En hoewel ik dat herkende, vond ik het ook jammer. Ik had er behoefte aan om mijn aanpak te toetsen en daarmee meer inzicht te krijgen.
    Toen ook de buurvrouw nog vroeg wat ik mijn kinderen mee wil geven in het leven (daar gaat de eerste brief over) zette me dat aan het denken – en aan het schrijven.

    Daarnaast zie ik zoveel ouders (en vooral moeders) worstelen met de balans werk/gezin, verwachtingspatronen (van anderen en van onszelf) en ambitie… ik dacht: als ik nu mijn verhaal deel, dan delen anderen misschien hun verhaal en helpen we elkaar een handje :-)

    Wat jij zegt vind ik heel knap: dat je lak hebt aan wat anderen van je denken. Ik heb daar zelf veel meer moeite mee, helaas. Zo’n fotoshoot, bijvoorbeeld. Meerdere vrouwen hebben gezegd dat ze het eigenlijk heel oneerlijk vinden, zo’n opgeruimd en glimmendgepoetst gezinshuis – en dat het bijdraagt aan de beeldvorming dat je als ‘moeder’ heus wel een carrière, een zingend gezin én een altijd opgeruimd VTwonen-huis kunt bolwerken. Aan die mythe wil ik helemaal niet bijdragen, maar doe ik zo inderdaad misschien wel.
    Nou ja, en zo blijf je aan het tobben :-)

    Je andere opmerking vind ik ook interessant: dat je ook jezelf (en je man) nog opvoedt. Dat herken ik wel: het is erg zoeken, steeds weer, naar wat je wil, wat er mogelijk is, hoe je je ontwikkelt. Dat heeft ook met ons ondernemerschap te maken, denk ik. In dat opzicht is het ondernemerschap ook privé gezien een constante leerschool.

    Nog een vraag: bespreek jij jouw twijfels weleens met iemand? Anders dan je man, natuurlijk?

    Posted on 9 April 2013 at 10:08 AM | Permalink
  11. Ja, papa zorgt bij ons mee maar wel meer volgens het klassieke patroon. Hij werkt en ik ben thuis. En daarom ben ik thuis/vanuit huis gaan werken omdat niet werken voor mij geen optie was. In die zin is werk geluk voor me. Papa zorgt op het moment dat hij er is. Mijn uurtjes pak ik op het moment dat de kids op school zijn of in bed liggen. Een geschipper met tijd. Het was niet in me opgekomen om voor dag en dauw te beginnen zoals jij, misschien eens proberen hoe dat bevalt. Ben meer een nachtbraker, dat breekt soms ook op. maar eenmaal op dreef in een stil huis waar iedereen ligt te slapen, dan let ik niet meer op de klok. ‘Vroeger’ wist ik niet zo goed wat ik wilde, nu veel meer. En dat wil ik mijn kinderen heel graag meegeven. Dat ze weten wat ze willen, dat ze keuzes kunnen maken waar ze achter staan, dat ze kunnen genieten, dromen en durven, vrij kunnen denken en gelukkig zijn. En daarvoor moet ik ook leren meer mee te genieten met en van ze. Ja die je eerste brief was ook een goeie!

    Posted on 12 April 2013 at 11:31 PM | Permalink
  12. avatar Diana

    Een nachtbraker is hetzelfde als een extreem vroege vogel, Yzette – maar dan andersom :-)
    Ik wist vroeger ook niet wat ik wilde – ik wilde vooral wat ik dacht dat moest.
    Hard studeren, hard carrière maken, een huis kopen.
    Kinderen krijgen – dat wist ik al vroeg.
    En gelukkig is dat gelukt!

    Ik weet nu, net als jij, veel meer wat ik wil.
    Maar ik weet ook net zoveel nog niet.
    Het belangrijkst voor nu: ik ben blij met wat ik heb, doe en ben.
    En ik heb vertrouwen in waar ik heen ga.
    Dat is genieten en gelukkig zijn – ondanks de onvermijdelijke tegenslagen en -vallers.
    In de zon lopen, al ga je de verkeerde kant op.
    Ik ben mijn buurvrouw nog steeds dankbaar voor die opmerking…

    Posted on 24 April 2013 at 8:37 PM | Permalink

Post a Comment

Your email is never published nor shared. Required fields are marked *
*
*