Skip to content

Brief aan mijn meisjes: over het moederschap

Lief meisje van me,

“Spion. Of bakker. Of misschien tóch tekenaar…” mijmerde je grote zus.
Jij keek wat meewarig naar je boterham, en daarna uit het raam.
Je nam een hap en zei schouderophalend: “Ik word later moeder.”
Ik verslikte me in mijn thee.
Mijn eerste gedachte: “Ach, wat een schat ben je toch.”
Mijn tweede: “Moeder? Dat is toch geen carrière? Voed ik mijn dochters wel geëmancipeerd genoeg op?”

Begrijp me niet verkeerd: moeder-zijn is geweldig.
Maar moederschap als levensvervulling?
Waar is je ambitie? Je drang naar zelfstandigheid? Je verlangen een eigen bestaan op te bouwen?
Wil je echt je hele leven in dienst stellen van anderen – hoe lief die anderen ook zijn?

Vragen, vragen, vragen… veel te grote vragen voor een vierjarige, natuurlijk.
Maar de vraag die het langst bleef hangen: waarom schrik ik hiervan?
Wat is er mis met het moederschap als ambitie?

Helemaal niets.
Kinderen grootbrengen is waardevol.
Een doorlopende les in liefde. En in nederigheid.
In stimuleren, enthousiasmeren en inspireren.
In zen en in time-management.
En in onderhandelen, niet te vergeten.
Een leerschool waar ik, ongelogen waar, een beter mens van ben geworden.
Verantwoordelijker, socialer, milder.
En ook: georganiseerder, een betere nee-zegger, een tijdbewaker.

Al die vaardigheden komen van pas in mijn ontwikkeling – als ondernemer en vriendin, als collega en, voorzichtig, feminist.
Mijn moederschap is een belangrijk onderdeel van al die rollen.
Het helpt me definiëren wat ik belangrijk vind.
Het houdt me scherp.
Dankzij jullie word ik, langzaam maar zeker, wat ik worden wil – ook al weet ik nog niet precies wat dat is.

Jij weet nú al wat je worden wil: moeder.
En dat is dat.
Ik hoop dat het je lukt, lieverd.
En ik hoop, eigenwijs als ik ben, dat je naast je moederschap ook andere doelen zult koesteren.
Doelen die je dankzij – en soms ondanks – je kinderen, zult kunnen realiseren.

Voor nu: bedankt.
Voor de vraagtekens die je onbedoeld bij mijn opvoeding zette – en voor het compliment.
Want als jij nu al weet dat je moeder wil worden, dan zal ik ergens wel iets goed doen.
Toch?

Liefs, mama

Dit is de derde brief aan mijn meisjes.
De eerste schreef ik eind vorig jaar, deze brief werd gepubliceerd in het maandblad Groter Groeien.
De tweede brief aan mijn meisjes schreef ik twee weken geleden.

Waarom?
Het schrijven van deze brieven helpt me meer helderheid te krijgen in de manier waarop ik onze dochters opvoed.
Want opvoeden… dat leer je ook maar terwijl je er mee bezig bent.
Hopelijk maak ik nu de juiste keuzes voor straks.

Hoe doen jullie dat, opvoeden?
Spelen emancipatie en feminisme een rol?
Heb je er zin in, laat dan vooral een reactie achter, hieronder.
Wie weet komen we samen tot nieuwe inzichten.

One Comment

  1. Al zitten we in compleet verschillende situaties: manboer wil wel samen zorgen, maar in de praktijk gebeurt er (bijna) altijd wat op het bedrijf, en moet ik zijn taken mbt tot de kinderen bv overnemen, of zelfs hem nog helpen. We hebben wel met levende have te maken. Heel wat frustraties verder (en ietwat opgebrand) ben ik nu zover dat ik zeg dat ik alleen de verzorger, taxichauffeuse, etc ben. Maar het ‘bevredigt’ niet. Vrouw van (behind every great man, there is a great woman, dat weer wel), is niet genoeg, echt niet. Hoe dan wel, daar ben ik nog niet. Na tien jaar gewacht(nou ja, met wat miskramen en buitenbaarmoederlijke zwangerschappen) te hebben op nummer 3, is de creche en bijbehorend gevlieg (en wetende, door twee oudere kinderen te hebben, dat het ze maar zo kort klein zijn en de tijd zo voorbij vliegt) geen optie. Dan maar de tijd pakken die er over blijft. Geen dus. Ik worstel verder, gesterkt, dank je wel.

    Posted on 31 May 2013 at 9:51 PM | Permalink

Post a Comment

Your email is never published nor shared. Required fields are marked *
*
*