5.20.
Ja, het staat er echt.
Gisteravond heb ik, in het kader van tenminste één goed voornemen, de wekker lekker vroeg gezet.
Op 5.30, dacht ik, maar dat blijkt dus 5.20 te zijn geweest.

5.21.
Ik visualiseer hoe ik, zonder morren, opsta, naar de badkamer loop, mijn lievelings-pyamabroek aantrek, naar de keuken loop, thee zet, de laptop opstart, naar beneden loop en, inmiddels helemaal fris en fruitig, aan mijn bureau ga zitten.

5.24.
Okee, ik ben een paar keer weggedommeld, maar zo’n visualisatie werkt echt: ik sta NU op.

5.25.
Nu echt.

5.26.
Kan mijn lievelings-pyamabroek niet vinden. Dan maar manliefs broek. Nood breekt wetten. (Trouwens, voor hem zou het ook heel gezond zijn, wat vroeger opstaan.)

5.27.
De thee trekt. Ik voel me over een paar minuten vast heel energiek. Laat ik maar alvast de laptop opstarten.

5.28.
21 nieuwe berichten. Tussen gisteren 22.13 en vanochtend 5.28. (Zucht.)

5.32.
Met kokendhete thee in de ene en opengeklapte laptop in de andere hand zoek ik mijn sloffen, die vreemd genoeg niet op hun vaste plek staan… (Niet morren nu!)

5.34
O gelukkig, er zitten 6 spams en 8 niet-zo-belangrijke nieuwsbrieven tussen. Delete-delete-delete-delete-delete-delete-delete-delete. Dat ruimt lekker op zo.

5.37.
Er lopen twee vrouwen langs mijn raam! Ik ben niet alleen.

5.38.
Ik voel me eigenlijk best wel fris. En redelijk fruitig. Jammer alleen dat ik mijn bril boven heb laten liggen.
(Doorzetten! Als ik mijn ogen een beetje dichtknijp, kan ik het prima lezen.)

5.41.
Even googlen, hoor: ‘De voordelen van thuiswerken.’
O, ja:
* Flexibele werktijden
* Werken in je pyjama
* Meer autonomie in en meer voldoening van je werk
Da’s waar ook.

5.50
Ja, ik voel me voldaan. Autonoom ook. Ik heb inmiddels, in pyama, 21 mails gecheckt/gesorteerd/gedelete, een column geschreven én ge-linkedinned. Bovendien heb ik één van mijn goede voornemens gerealiseerd. Weg dus met die januari-blues: de WAHM is back. Op doordeweekse dagen voortaan vanaf 5.20. Heerlijk toch, die flexibele uren?