Comments for Ozowiezo Blog http://www.ozowiezo.nl/blog Diana van Ewijk Wed, 24 Apr 2013 18:37:35 +0000 hourly 1 http://wordpress.org/?v=3.3.1 Comment on Brief aan mijn meisjes: over onderhandelen by Diana http://www.ozowiezo.nl/blog/2013/04/08/brief-aan-mijn-meisjes-over-onderhandelen/langswitch_lang/en/#comment-2536 Diana Wed, 24 Apr 2013 18:37:35 +0000 http://www.ozowiezo.nl/blog/?p=4311&langswitch_lang=en#comment-2536 Een nachtbraker is hetzelfde als een extreem vroege vogel, Yzette - maar dan andersom :-) Ik wist vroeger ook niet wat ik wilde - ik wilde vooral wat ik dacht dat moest. Hard studeren, hard carrière maken, een huis kopen. Kinderen krijgen - dat wist ik al vroeg. En gelukkig is dat gelukt! Ik weet nu, net als jij, veel meer wat ik wil. Maar ik weet ook net zoveel nog niet. Het belangrijkst voor nu: ik ben blij met wat ik heb, doe en ben. En ik heb vertrouwen in waar ik heen ga. Dat is genieten en gelukkig zijn - ondanks de onvermijdelijke tegenslagen en -vallers. In de zon lopen, al ga je de verkeerde kant op. Ik ben mijn buurvrouw nog steeds dankbaar voor die opmerking... Een nachtbraker is hetzelfde als een extreem vroege vogel, Yzette – maar dan andersom :-)
Ik wist vroeger ook niet wat ik wilde – ik wilde vooral wat ik dacht dat moest.
Hard studeren, hard carrière maken, een huis kopen.
Kinderen krijgen – dat wist ik al vroeg.
En gelukkig is dat gelukt!

Ik weet nu, net als jij, veel meer wat ik wil.
Maar ik weet ook net zoveel nog niet.
Het belangrijkst voor nu: ik ben blij met wat ik heb, doe en ben.
En ik heb vertrouwen in waar ik heen ga.
Dat is genieten en gelukkig zijn – ondanks de onvermijdelijke tegenslagen en -vallers.
In de zon lopen, al ga je de verkeerde kant op.
Ik ben mijn buurvrouw nog steeds dankbaar voor die opmerking…

]]> Comment on Over rücksichtlos dromenjagen vs genieten (brief aan mijn meisjes) by Ozowiezo Blog / Brief aan mijn meisjes: over het moederschap http://www.ozowiezo.nl/blog/2013/02/25/4250/langswitch_lang/en/#comment-2535 Ozowiezo Blog / Brief aan mijn meisjes: over het moederschap Wed, 24 Apr 2013 18:16:58 +0000 http://www.ozowiezo.nl/blog/?p=4250#comment-2535 [...] is de derde brief aan mijn meisjes. De eerste schreef ik eind vorig jaar, deze brief werd gepubliceerd in het maandblad Groter Groeien. De tweede brief aan mijn meisjes schreef ik twee weken [...] [...] is de derde brief aan mijn meisjes. De eerste schreef ik eind vorig jaar, deze brief werd gepubliceerd in het maandblad Groter Groeien. De tweede brief aan mijn meisjes schreef ik twee weken [...]

]]> Comment on Brief aan mijn meisjes: over onderhandelen by yzette http://www.ozowiezo.nl/blog/2013/04/08/brief-aan-mijn-meisjes-over-onderhandelen/langswitch_lang/en/#comment-2521 yzette Fri, 12 Apr 2013 21:31:24 +0000 http://www.ozowiezo.nl/blog/?p=4311&langswitch_lang=en#comment-2521 Ja, papa zorgt bij ons mee maar wel meer volgens het klassieke patroon. Hij werkt en ik ben thuis. En daarom ben ik thuis/vanuit huis gaan werken omdat niet werken voor mij geen optie was. In die zin is werk geluk voor me. Papa zorgt op het moment dat hij er is. Mijn uurtjes pak ik op het moment dat de kids op school zijn of in bed liggen. Een geschipper met tijd. Het was niet in me opgekomen om voor dag en dauw te beginnen zoals jij, misschien eens proberen hoe dat bevalt. Ben meer een nachtbraker, dat breekt soms ook op. maar eenmaal op dreef in een stil huis waar iedereen ligt te slapen, dan let ik niet meer op de klok. 'Vroeger' wist ik niet zo goed wat ik wilde, nu veel meer. En dat wil ik mijn kinderen heel graag meegeven. Dat ze weten wat ze willen, dat ze keuzes kunnen maken waar ze achter staan, dat ze kunnen genieten, dromen en durven, vrij kunnen denken en gelukkig zijn. En daarvoor moet ik ook leren meer mee te genieten met en van ze. Ja die je eerste brief was ook een goeie! Ja, papa zorgt bij ons mee maar wel meer volgens het klassieke patroon. Hij werkt en ik ben thuis. En daarom ben ik thuis/vanuit huis gaan werken omdat niet werken voor mij geen optie was. In die zin is werk geluk voor me. Papa zorgt op het moment dat hij er is. Mijn uurtjes pak ik op het moment dat de kids op school zijn of in bed liggen. Een geschipper met tijd. Het was niet in me opgekomen om voor dag en dauw te beginnen zoals jij, misschien eens proberen hoe dat bevalt. Ben meer een nachtbraker, dat breekt soms ook op. maar eenmaal op dreef in een stil huis waar iedereen ligt te slapen, dan let ik niet meer op de klok. ‘Vroeger’ wist ik niet zo goed wat ik wilde, nu veel meer. En dat wil ik mijn kinderen heel graag meegeven. Dat ze weten wat ze willen, dat ze keuzes kunnen maken waar ze achter staan, dat ze kunnen genieten, dromen en durven, vrij kunnen denken en gelukkig zijn. En daarvoor moet ik ook leren meer mee te genieten met en van ze. Ja die je eerste brief was ook een goeie!

]]> Comment on Brief aan mijn meisjes: over onderhandelen by Diana http://www.ozowiezo.nl/blog/2013/04/08/brief-aan-mijn-meisjes-over-onderhandelen/langswitch_lang/en/#comment-2516 Diana Tue, 09 Apr 2013 08:08:22 +0000 http://www.ozowiezo.nl/blog/?p=4311&langswitch_lang=en#comment-2516 Dankjewel Maike. Eén van de redenen om aan deze brieven te beginnen, is omdat ik mijn moeder weleens gevraagd heb hoe ze ons opgevoed heeft. "Ik deed gewoon maar wat," zei ze toen. En hoewel ik dat herkende, vond ik het ook jammer. Ik had er behoefte aan om mijn aanpak te toetsen en daarmee meer inzicht te krijgen. Toen ook de buurvrouw nog vroeg wat ik mijn kinderen mee wil geven in het leven (daar gaat de eerste brief over) zette me dat aan het denken - en aan het schrijven. Daarnaast zie ik zoveel ouders (en vooral moeders) worstelen met de balans werk/gezin, verwachtingspatronen (van anderen en van onszelf) en ambitie... ik dacht: als ik nu mijn verhaal deel, dan delen anderen misschien hun verhaal en helpen we elkaar een handje :-) Wat jij zegt vind ik heel knap: dat je lak hebt aan wat anderen van je denken. Ik heb daar zelf veel meer moeite mee, helaas. Zo'n fotoshoot, bijvoorbeeld. Meerdere vrouwen hebben gezegd dat ze het eigenlijk heel oneerlijk vinden, zo'n opgeruimd en glimmendgepoetst gezinshuis - en dat het bijdraagt aan de beeldvorming dat je als 'moeder' heus wel een carrière, een zingend gezin én een altijd opgeruimd VTwonen-huis kunt bolwerken. Aan die mythe wil ik helemaal niet bijdragen, maar doe ik zo inderdaad misschien wel. Nou ja, en zo blijf je aan het tobben :-) Je andere opmerking vind ik ook interessant: dat je ook jezelf (en je man) nog opvoedt. Dat herken ik wel: het is erg zoeken, steeds weer, naar wat je wil, wat er mogelijk is, hoe je je ontwikkelt. Dat heeft ook met ons ondernemerschap te maken, denk ik. In dat opzicht is het ondernemerschap ook privé gezien een constante leerschool. Nog een vraag: bespreek jij jouw twijfels weleens met iemand? Anders dan je man, natuurlijk? Dankjewel Maike. Eén van de redenen om aan deze brieven te beginnen, is omdat ik mijn moeder weleens gevraagd heb hoe ze ons opgevoed heeft. “Ik deed gewoon maar wat,” zei ze toen. En hoewel ik dat herkende, vond ik het ook jammer. Ik had er behoefte aan om mijn aanpak te toetsen en daarmee meer inzicht te krijgen.
Toen ook de buurvrouw nog vroeg wat ik mijn kinderen mee wil geven in het leven (daar gaat de eerste brief over) zette me dat aan het denken – en aan het schrijven.

Daarnaast zie ik zoveel ouders (en vooral moeders) worstelen met de balans werk/gezin, verwachtingspatronen (van anderen en van onszelf) en ambitie… ik dacht: als ik nu mijn verhaal deel, dan delen anderen misschien hun verhaal en helpen we elkaar een handje :-)

Wat jij zegt vind ik heel knap: dat je lak hebt aan wat anderen van je denken. Ik heb daar zelf veel meer moeite mee, helaas. Zo’n fotoshoot, bijvoorbeeld. Meerdere vrouwen hebben gezegd dat ze het eigenlijk heel oneerlijk vinden, zo’n opgeruimd en glimmendgepoetst gezinshuis – en dat het bijdraagt aan de beeldvorming dat je als ‘moeder’ heus wel een carrière, een zingend gezin én een altijd opgeruimd VTwonen-huis kunt bolwerken. Aan die mythe wil ik helemaal niet bijdragen, maar doe ik zo inderdaad misschien wel.
Nou ja, en zo blijf je aan het tobben :-)

Je andere opmerking vind ik ook interessant: dat je ook jezelf (en je man) nog opvoedt. Dat herken ik wel: het is erg zoeken, steeds weer, naar wat je wil, wat er mogelijk is, hoe je je ontwikkelt. Dat heeft ook met ons ondernemerschap te maken, denk ik. In dat opzicht is het ondernemerschap ook privé gezien een constante leerschool.

Nog een vraag: bespreek jij jouw twijfels weleens met iemand? Anders dan je man, natuurlijk?

]]> Comment on Brief aan mijn meisjes: over onderhandelen by Maike http://www.ozowiezo.nl/blog/2013/04/08/brief-aan-mijn-meisjes-over-onderhandelen/langswitch_lang/en/#comment-2515 Maike Mon, 08 Apr 2013 18:09:33 +0000 http://www.ozowiezo.nl/blog/?p=4311&langswitch_lang=en#comment-2515 Ontzettend knap om het op deze manier te verwoorden. En wat een prachtige herinnering voor de meisjes later! het lijkt me super als ik nu zou kunnen lezen wat mijn moeder dacht en deed toen ik de leeftijd had als mijn meisjes nu. Twijfelde zij ook weleens of ze het wel goed deed, of het ooit nog goed zou komen of ze nu echt zoveel anders was dan al die andere moeders. Of leggen wij onszelf in deze tijd gewoon te veel op. Zijn we te streng voor onszelf en vooral ook op en over andere moeders? Diep in mijn hart weet ik en heb ik er vertrouwen in dat ik mijn kinderen goed opvoed - voor dit moment en op mijn manier- ik weet tenslotte niet beter. Of andere het daarmee eens zijn (los van de vader van mijn kinderen natuurlijk?) ik heb daar eerlijk gezegd lak aan, maar natuurlijk doet het me wel een beetje pijn als ik denk dat anderen denken dat ik en zo meer ;-) maar goed volgens mij ben ik zelf gewoon nog een beetje kind en voed ik dus naast mijn kinderen ook nog eens mezelf (en hun vader) op, zo blijf ik dus lekker bezig. Complimenten Diana ook deze brief is weer super! groet maike Ontzettend knap om het op deze manier te verwoorden. En wat een prachtige herinnering voor de meisjes later!
het lijkt me super als ik nu zou kunnen lezen wat mijn moeder dacht en deed toen ik de leeftijd had als mijn meisjes nu. Twijfelde zij ook weleens of ze het wel goed deed, of het ooit nog goed zou komen of ze nu echt zoveel anders was dan al die andere moeders.
Of leggen wij onszelf in deze tijd gewoon te veel op. Zijn we te streng voor onszelf en vooral ook op en over andere moeders? Diep in mijn hart weet ik en heb ik er vertrouwen in dat ik mijn kinderen goed opvoed – voor dit moment en op mijn manier- ik weet tenslotte niet beter. Of andere het daarmee eens zijn (los van de vader van mijn kinderen natuurlijk?) ik heb daar eerlijk gezegd lak aan, maar natuurlijk doet het me wel een beetje pijn als ik denk dat anderen denken dat ik en zo meer ;-) maar goed volgens mij ben ik zelf gewoon nog een beetje kind en voed ik dus naast mijn kinderen ook nog eens mezelf (en hun vader) op, zo blijf ik dus lekker bezig.
Complimenten Diana ook deze brief is weer super! groet maike

]]> Comment on Brief aan mijn meisjes: over onderhandelen by Diana http://www.ozowiezo.nl/blog/2013/04/08/brief-aan-mijn-meisjes-over-onderhandelen/langswitch_lang/en/#comment-2514 Diana Mon, 08 Apr 2013 12:42:36 +0000 http://www.ozowiezo.nl/blog/?p=4311&langswitch_lang=en#comment-2514 Mirjam, volgens mij zitten wij gewoon op één lijn :-) 'Proberen is leren' is hier gevleugelde uitspraak nummer 2. Nummer 1 is: 'Wat is precies je vraag, schat?' En ja: geluk is hard werken en in hard werken aan je geluk zit een groot gedeelte van dat geluk. Laten we er over een week of twee met een flinke fles cola light nog eens een boompje over opzetten, goed? Mirjam, volgens mij zitten wij gewoon op één lijn :-)

‘Proberen is leren’ is hier gevleugelde uitspraak nummer 2.
Nummer 1 is: ‘Wat is precies je vraag, schat?’
En ja: geluk is hard werken en in hard werken aan je geluk zit een groot gedeelte van dat geluk.

Laten we er over een week of twee met een flinke fles cola light nog eens een boompje over opzetten, goed?

]]> Comment on Brief aan mijn meisjes: over onderhandelen by Diana http://www.ozowiezo.nl/blog/2013/04/08/brief-aan-mijn-meisjes-over-onderhandelen/langswitch_lang/en/#comment-2513 Diana Mon, 08 Apr 2013 12:39:15 +0000 http://www.ozowiezo.nl/blog/?p=4311&langswitch_lang=en#comment-2513 Dank Zita! Vooral dat laatste vind ik mooi, Zita, 'afdwingbaar binnen de beschikbare ruimte'. Want ja: er zijn absoluut dingen die je niet in de hand hebt, zoals gezondheid. Ik ben geen fervente aanhanger van 'The Secret' - soms heb je nu eenmaal gewoon pech, hoe positief je ook denkt. En er zijn dingen die je wel degelijk kunt (bij)sturen, zoals: hoe je omgaat met tegenslag. In hoeverre je je laat beïnvloeden door 'anderen', of door een stoffig huis. Of je kunt kiezen te beslissen wat voor jou het belangrijkst is. Veel kun je met een andere mindset al oplossen; liever een feestje in de klas dan een berg was wegvouwen - goede keus! Succes met manlief, ik hoop dat dat weer in orde komt. Burn-out is een bitch. Voor de rest: lang leve de scharrelkinderen die met vieze nageltjes en ongekamd klittenhaar op maandagochtend in de klas zitten :-) (al moet ik eerlijk zeggen dat dit nu net iets is wat ik moeilijk los kan laten - frisgestreken en roze geboende kindertjes en zo'n VT Wonen huis - ik werk eraan :-)) Dank Zita!
Vooral dat laatste vind ik mooi, Zita, ‘afdwingbaar binnen de beschikbare ruimte’.
Want ja: er zijn absoluut dingen die je niet in de hand hebt, zoals gezondheid.
Ik ben geen fervente aanhanger van ‘The Secret’ – soms heb je nu eenmaal gewoon pech, hoe positief je ook denkt.

En er zijn dingen die je wel degelijk kunt (bij)sturen, zoals: hoe je omgaat met tegenslag. In hoeverre je je laat beïnvloeden door ‘anderen’, of door een stoffig huis. Of je kunt kiezen te beslissen wat voor jou het belangrijkst is.
Veel kun je met een andere mindset al oplossen; liever een feestje in de klas dan een berg was wegvouwen – goede keus!

Succes met manlief, ik hoop dat dat weer in orde komt.
Burn-out is een bitch.
Voor de rest: lang leve de scharrelkinderen die met vieze nageltjes en ongekamd klittenhaar op maandagochtend in de klas zitten :-)

(al moet ik eerlijk zeggen dat dit nu net iets is wat ik moeilijk los kan laten – frisgestreken en roze geboende kindertjes en zo’n VT Wonen huis – ik werk eraan :-) )

]]> Comment on Brief aan mijn meisjes: over onderhandelen by Mirjam de Boer http://www.ozowiezo.nl/blog/2013/04/08/brief-aan-mijn-meisjes-over-onderhandelen/langswitch_lang/en/#comment-2512 Mirjam de Boer Mon, 08 Apr 2013 11:02:38 +0000 http://www.ozowiezo.nl/blog/?p=4311&langswitch_lang=en#comment-2512 Weet je wat ik denk dat het mooie is van geluk: dat je geluk ervaart juist als je er hard voor werkt! Geluk is niet iets vanzelfsprekends toch? Ik zie om mij heen ook een andere onafhankelijkheid: je moet in je eigen kosten voorzien. Heel erg op geld gericht. Het is mooi dat je het hebt over onafhankelijkheid die niet alleen gelijk gericht is op materie. Ik snap wel wat je zegt over dat je los van elkaar moet kunnen functioneren. Maar waarom daar mee bezig zijn als je samen bent? Wat doe je als de ander je droom niet meer ondersteund? Dat is een heel persoonlijke. Heb jij om je droom te verwezenlijken bijvoorbeeld de financiële steun van je partner nodig, dan is dan een moeilijke situatie. Kan je je eigen droom waar maken met eigen middelen hoe erg is het dan dan je partner niet in alle stappen die je wilt nemen mee kan gaan. Daar zijn soms pittige gesprekken voor nodig. Alles is gebaseerd op keuzes en hoe je je je daarbij voelt. En sommige keuzes zijn een compromis waar ik soms aan toe moet geven. Dat mijn dochters niet naar de BSO gaan heeft een reden die heel duidelijk uit hun zelf is gekomen. Voor mij zou het bijvoorbeeld stukken makkelijker zijn als ze daar wel naar toe zouden gaan. Ik zou meer tijd hebben om in mijn bedrijf te kunnen steken. Het is een keuze om dat niet te doen, hoewel ik daarmee een stukje droom inlever. Het werk inhalen in de avonduren is een optie. Dat betekend dat dat weer ten koste gaat van sociale contacten. Dat is de keuze. De keuze komt bij mij vandaan omdat ik flexibeler ben in mijn werktijden dan A. Het is echt mooi dat je die ruimte hebt om te onderhandelen en jullie tijd zo te kunnen indelen. Vroeger opstaan werkt hier niet omdat ik het 's morgens ook alleen doe. Daarom is 's avonds werken de oplossing. Het is mooi om je dochters mee te geven te weten wat ze willen en dit proberen waar te maken ;) Ik zeg dat ook. Ik zie teveel mensen die iets anders zouden willen dan dat ze doen. Teveel mensen die bang zijn om erop achteruit te gaan. Die niet durven. Het is mooi dat je samen besluit jezelf te kunnen ontwikkelen. Daarin maakt het niet uit dat de één misschien meer verdiend dan de ander in mijn ogen. Het is mooi om te dromen. Misschien ben ik iets te realistisch in mijn dromen. Misschien zie ik iets teveel meisjes van 15 die dromen dat ze de nieuwe Beyoncé zijn en de hele dag valse riedeltjes zingen. Misschien vraag ik me te vaak af waarom niemand deze meisje verteld dat het dan tijd wordt om eens zangles te gaan nemen? (en nee, ik zeg niet per definitie dat het een verloren zaak is met het overschot Beyonceetjes). Thuis leer ik mijn dochters: proberen is leren!). p.s. En nu niet meer gaan uitleggen waarom jullie de taken zo verdelen! ;) Weet je wat ik denk dat het mooie is van geluk: dat je geluk ervaart juist als je er hard voor werkt! Geluk is niet iets vanzelfsprekends toch? Ik zie om mij heen ook een andere onafhankelijkheid: je moet in je eigen kosten voorzien. Heel erg op geld gericht. Het is mooi dat je het hebt over onafhankelijkheid die niet alleen gelijk gericht is op materie. Ik snap wel wat je zegt over dat je los van elkaar moet kunnen functioneren. Maar waarom daar mee bezig zijn als je samen bent? Wat doe je als de ander je droom niet meer ondersteund? Dat is een heel persoonlijke. Heb jij om je droom te verwezenlijken bijvoorbeeld de financiële steun van je partner nodig, dan is dan een moeilijke situatie. Kan je je eigen droom waar maken met eigen middelen hoe erg is het dan dan je partner niet in alle stappen die je wilt nemen mee kan gaan. Daar zijn soms pittige gesprekken voor nodig. Alles is gebaseerd op keuzes en hoe je je je daarbij voelt. En sommige keuzes zijn een compromis waar ik soms aan toe moet geven. Dat mijn dochters niet naar de BSO gaan heeft een reden die heel duidelijk uit hun zelf is gekomen. Voor mij zou het bijvoorbeeld stukken makkelijker zijn als ze daar wel naar toe zouden gaan. Ik zou meer tijd hebben om in mijn bedrijf te kunnen steken. Het is een keuze om dat niet te doen, hoewel ik daarmee een stukje droom inlever. Het werk inhalen in de avonduren is een optie. Dat betekend dat dat weer ten koste gaat van sociale contacten. Dat is de keuze. De keuze komt bij mij vandaan omdat ik flexibeler ben in mijn werktijden dan A. Het is echt mooi dat je die ruimte hebt om te onderhandelen en jullie tijd zo te kunnen indelen. Vroeger opstaan werkt hier niet omdat ik het ‘s morgens ook alleen doe. Daarom is ‘s avonds werken de oplossing.

Het is mooi om je dochters mee te geven te weten wat ze willen en dit proberen waar te maken ;) Ik zeg dat ook. Ik zie teveel mensen die iets anders zouden willen dan dat ze doen. Teveel mensen die bang zijn om erop achteruit te gaan. Die niet durven. Het is mooi dat je samen besluit jezelf te kunnen ontwikkelen. Daarin maakt het niet uit dat de één misschien meer verdiend dan de ander in mijn ogen. Het is mooi om te dromen. Misschien ben ik iets te realistisch in mijn dromen. Misschien zie ik iets teveel meisjes van 15 die dromen dat ze de nieuwe Beyoncé zijn en de hele dag valse riedeltjes zingen. Misschien vraag ik me te vaak af waarom niemand deze meisje verteld dat het dan tijd wordt om eens zangles te gaan nemen? (en nee, ik zeg niet per definitie dat het een verloren zaak is met het overschot Beyonceetjes). Thuis leer ik mijn dochters: proberen is leren!).

p.s. En nu niet meer gaan uitleggen waarom jullie de taken zo verdelen! ;)

]]> Comment on Brief aan mijn meisjes: over onderhandelen by Zita http://www.ozowiezo.nl/blog/2013/04/08/brief-aan-mijn-meisjes-over-onderhandelen/langswitch_lang/en/#comment-2511 Zita Mon, 08 Apr 2013 10:30:45 +0000 http://www.ozowiezo.nl/blog/?p=4311&langswitch_lang=en#comment-2511 Eens, Diana! Ik ben ook altijd heel erg van 'geluk overkomt je niet, dat dwing je af'. Het is een beetje een jeugdige naïeve wijsheid, die mij probeert uit te dagen nu er toch wel veel onvoorspelbare dingen op mijn pad komen (een man met een burn-out bijvoorbeeld, die nu wel heeeeel lang duurt, en een dochter die zich soms wat moeizaam ontwikkelt). Waardoor het maakbare steeds meer in het geding komt. Maar toch zal ik mijn partner niet zomaar ontzien; voor wat ik geef krijg ik nog steeds heel veel terug, al is het maar dankbaarheid en het besef dat niet alles vanzelf gaat. Want als hij straks weer helemaal fit is, wordt het weer 50-50, zoals vroeger. Trouwens, nu de kinderen groter worden is 40-40 eigenlijk voldoende, de rest doen ze zelf (hoop je dan :). Ik laat dus heel vaak de (zorg)teugels vieren, burn-out of niet. En kies voor de leuke dingen, zoals feestjes in de klas en samen film kijken - dan is het huis maar stoffig of ligt er ergens een berg wasgoed. Die dingen definiëren mijn leven niet. En het geluk met mijn gezin wel; mits afdwingbaar binnen de beschikbare ruimte! Eens, Diana! Ik ben ook altijd heel erg van ‘geluk overkomt je niet, dat dwing je af’. Het is een beetje een jeugdige naïeve wijsheid, die mij probeert uit te dagen nu er toch wel veel onvoorspelbare dingen op mijn pad komen (een man met een burn-out bijvoorbeeld, die nu wel heeeeel lang duurt, en een dochter die zich soms wat moeizaam ontwikkelt). Waardoor het maakbare steeds meer in het geding komt. Maar toch zal ik mijn partner niet zomaar ontzien; voor wat ik geef krijg ik nog steeds heel veel terug, al is het maar dankbaarheid en het besef dat niet alles vanzelf gaat. Want als hij straks weer helemaal fit is, wordt het weer 50-50, zoals vroeger. Trouwens, nu de kinderen groter worden is 40-40 eigenlijk voldoende, de rest doen ze zelf (hoop je dan :) . Ik laat dus heel vaak de (zorg)teugels vieren, burn-out of niet. En kies voor de leuke dingen, zoals feestjes in de klas en samen film kijken – dan is het huis maar stoffig of ligt er ergens een berg wasgoed. Die dingen definiëren mijn leven niet. En het geluk met mijn gezin wel; mits afdwingbaar binnen de beschikbare ruimte!

]]> Comment on Brief aan mijn meisjes: over onderhandelen by Diana http://www.ozowiezo.nl/blog/2013/04/08/brief-aan-mijn-meisjes-over-onderhandelen/langswitch_lang/en/#comment-2510 Diana Mon, 08 Apr 2013 09:57:31 +0000 http://www.ozowiezo.nl/blog/?p=4311&langswitch_lang=en#comment-2510 Dankjewel Yzette! Ik ben ook heel blij met de manier waarop ons leven nu reilt en zeilt. En ja, jij hebt het dan ook getroffen - fijn! Maar.. precies in dat woordje zit 'm wat mij betreft de angel. Want ook in jouw situatie is het niet alleen een kwestie van geluk, toch? Jij hebt daar ook een aandeel in gehad. Je hebt ten eerste gekozen voor bepaald type man. En: je hebt hem toegestaan mee te zorgen. Dat lijkt logisch als je er middenin zit, maar ik zie om heen heen dat moeders vaders de zorgtaken uit handen nemen. Ook dat lijkt logisch: al vanaf dag 1 wilde de kraamzorg steeds aan mij voordoen hoe ik de baby moest verschonen, en mijn man de stoelen voor het bezoek klaar laten zetten. We moesten haar echt steeds weer zeggen: hij gaat het doen, leg het hem maar uit. En ik moet nog steeds verantwoorden waarom mijn man het leeuwendeel van het huishouden doet - aan mijn familie, aan vrienden, aan wildvreemden, aan zakelijke contacten... Mijn punt is: ja, ik <strong>ben</strong><strong> gelukkig</strong> met de manier waarop ons leven loopt. Maar dat is dus niet alleen een kwestie van <strong>geluk hebben</strong> - het is ook hard werken, goed kiezen, je aan kunnen passen en vooruit: een kleine dosis geluk :-) Dankjewel Yzette!
Ik ben ook heel blij met de manier waarop ons leven nu reilt en zeilt.

En ja, jij hebt het dan ook getroffen – fijn!
Maar.. precies in dat woordje zit ‘m wat mij betreft de angel.
Want ook in jouw situatie is het niet alleen een kwestie van geluk, toch?
Jij hebt daar ook een aandeel in gehad.
Je hebt ten eerste gekozen voor bepaald type man.
En: je hebt hem toegestaan mee te zorgen.

Dat lijkt logisch als je er middenin zit, maar ik zie om heen heen dat moeders vaders de zorgtaken uit handen nemen.
Ook dat lijkt logisch: al vanaf dag 1 wilde de kraamzorg steeds aan mij voordoen hoe ik de baby moest verschonen, en mijn man de stoelen voor het bezoek klaar laten zetten. We moesten haar echt steeds weer zeggen: hij gaat het doen, leg het hem maar uit.
En ik moet nog steeds verantwoorden waarom mijn man het leeuwendeel van het huishouden doet – aan mijn familie, aan vrienden, aan wildvreemden, aan zakelijke contacten…

Mijn punt is: ja, ik ben gelukkig met de manier waarop ons leven loopt.
Maar dat is dus niet alleen een kwestie van geluk hebben – het is ook hard werken, goed kiezen, je aan kunnen passen en vooruit: een kleine dosis geluk :-)

]]>