Lief meisje van me,

“Spion. Of bakker. Of misschien tóch tekenaar…” mijmerde je grote zus.
Jij keek wat meewarig naar je boterham, en daarna uit het raam.
Je nam een hap en zei schouderophalend: “Ik word later moeder.”
Ik verslikte me in mijn thee.
Mijn eerste gedachte: “Ach, wat een schat ben je toch.”
Mijn tweede: “Moeder? Dat is toch geen carrière? Voed ik mijn dochters wel geëmancipeerd genoeg op?”

Begrijp me niet verkeerd: moeder-zijn is geweldig.
Maar moederschap als levensvervulling?
Waar is je ambitie? Je drang naar zelfstandigheid? Je verlangen een eigen bestaan op te bouwen?
Wil je echt je hele leven in dienst stellen van anderen – hoe lief die anderen ook zijn?

Vragen, vragen, vragen… veel te grote vragen voor een vierjarige, natuurlijk.
Maar de vraag die het langst bleef hangen: waarom schrik ik hiervan?
Wat is er mis met het moederschap als ambitie?

Helemaal niets.
Kinderen grootbrengen is waardevol.
Een doorlopende les in liefde. En in nederigheid.
In stimuleren, enthousiasmeren en inspireren.
In zen en in time-management.
En in onderhandelen, niet te vergeten.
Een leerschool waar ik, ongelogen waar, een beter mens van ben geworden.
Verantwoordelijker, socialer, milder.
En ook: georganiseerder, een betere nee-zegger, een tijdbewaker.

Al die vaardigheden komen van pas in mijn ontwikkeling – als ondernemer en vriendin, als collega en, voorzichtig, feminist.
Mijn moederschap is een belangrijk onderdeel van al die rollen.
Het helpt me definiëren wat ik belangrijk vind.
Het houdt me scherp.
Dankzij jullie word ik, langzaam maar zeker, wat ik worden wil – ook al weet ik nog niet precies wat dat is.

Jij weet nú al wat je worden wil: moeder.
En dat is dat.
Ik hoop dat het je lukt, lieverd.
En ik hoop, eigenwijs als ik ben, dat je naast je moederschap ook andere doelen zult koesteren.
Doelen die je dankzij – en soms ondanks – je kinderen, zult kunnen realiseren.

Voor nu: bedankt.
Voor de vraagtekens die je onbedoeld bij mijn opvoeding zette – en voor het compliment.
Want als jij nu al weet dat je moeder wil worden, dan zal ik ergens wel iets goed doen.
Toch?

Liefs, mama

—

Dit is de derde brief aan mijn meisjes.
De eerste schreef ik eind vorig jaar, deze brief werd gepubliceerd in het maandblad Groter Groeien.
De tweede brief aan mijn meisjes schreef ik twee weken geleden.

Waarom?
Het schrijven van deze brieven helpt me meer helderheid te krijgen in de manier waarop ik onze dochters opvoed.
Want opvoeden… dat leer je ook maar terwijl je er mee bezig bent.
Hopelijk maak ik nu de juiste keuzes voor straks.

Hoe doen jullie dat, opvoeden?
Spelen emancipatie en feminisme een rol?
Heb je er zin in, laat dan vooral een reactie achter, hieronder.
Wie weet komen we samen tot nieuwe inzichten.

Lieve meisjes van me,

In een café zaten we, vier vriendinnen, klagend over onze soms té drukke levens.
“Maar jij hebt wel erg veel geluk met je man,” verzuchtte er één, “Hij doet meer dan zijn deel.”
En dat klopt.
Als je uitgaat van ‘eerlijk delen’, doet papa meer in het huishouden dan ik.
Papa zorgt ervoor dat het huis schoon is, dat jullie op tijd uit bed komen, dat jullie goed gevoed, gepoetst en gekleed op school verschijnen. Papa zorgt er voor dat jullie, voorgelezen en in frisse pyamaatjes, weer naar bed gaan.
Papa is, ik zeg het eerlijk, mijn prins op het witte paard.
Een prins die gelooft in eerlijk delen.

Want wat doet mama als papa jullie voedt, poetst en voorleest?
Als hij stofzuigt, dweilt, boodschappen doet en maaltijden voor de hele week kookt?
Mama is aan het werk.

Ik sta om half zes op en werk tot het ontbijt op tafel staat.
Dan kam ik haartjes, maak ik staartjes en zwaai jullie uit.
Zodra de deur achter jullie dichtvalt, kruip ik achter de computer om nog zes en een half uur te werken voor ik jullie uit school haal.

Is dat geluk?
Nee.
Dat is vooral een kwestie van keihard werken – en van onderhandelen.
Want papa en ik, wij onderhandelen ons een hoedje.
Wekelijks over de praktische gang van zaken: wie koopt de verjaarscadeautjes, wie begeleidt Sinterklaas op school en wie kamt luizen?
En een paar keer per jaar over de grote dingen: doe jij nog wat je leuk vindt? Wil je iets veranderen? En zo ja: hoe kan ik je daarbij helpen?
Geld en tijd gaan, iedere keer weer, op een grote hoop – wie het nodig heeft, kan het krijgen.
Zo werken wij samen aan elkaars onafhankelijkheid.

Romantisch, al die onderhandelingen?
Mwah.
Broodnodig?
Dat wel, ja.
Want raden wat jij nodig hebt, terwijl je dat zelf misschien nog niet eens weet, kan zelfs de slimste prins op het witte paard niet.
En wie niet weet wat ze wil, zit uiteindelijk zelf met de gebakken peren.

Dit is dus wat ik jullie toewens: dat je weet wat je wil.
Dat je durft te dromen – zo groot als je maar kunt.
Dat je doelen durft te stellen – ook als ze onrealistisch lijken.
En dat je daarover onderhandelt.
Met het hart op de tong en, als dat nodig is, het mes op tafel.

Word zo groot als je wilt en kunt, meisjes.
Klaag als je wilt, geef als je kunt, vraag als het nodig is.

Liefs, mama

—-

Dit is de tweede brief aan mijn meisjes.
De eerste schreef ik eind vorig jaar, deze brief werd gepubliceerd in het maandblad Groter Groeien.
Bij het schrijven van die eerste brief heb ik ontzettend veel geschrapt. Onderwerpen als ambitie, de combinatie van werken en zorgen, onafhankelijkheid, (traditionele) rolverdelingen – ze pasten er niet meer bij.

Daarom besloot ik méér brieven aan mijn twee meisjes te schrijven.
Waarom? Het schrijven van deze brieven helpt me meer helderheid te krijgen in de manier waarop ik onze dochters opvoed.
Want opvoeden… dat leer je ook maar terwijl je er mee bezig bent.
Hopelijk maak ik nu de juiste keuzes voor straks.

Ik ben heel erg benieuwd naar hoe jullie de opvoeding van jullie kinderen aanpakken.
Heb je er zin in, laat dan vooral een reactie achter, hieronder.
Wie weet komen we samen tot nieuwe inzichten.

Opstaan, aankleden en direct de deur uit.
Geen gemekker en gezeur.
Geen gedoe met staartjes-maken, boterhammen smeren, jurken uitkiezen.
Gewoon: wakker worden en gaan.

Een Paas-weekend lang zaten we in Berlijn.
Kroostloos.
Want die zaten bij opa en oma.
Om eieren te zoeken, te knutselen, boswandelingen te maken en bij te slapen van de drukke schoolweken.

Natuurlijk mis ik ze dan, die kleine, lieve zeurpietjes.
Bij iedere speeltuin dacht ik weer even: “Ach, dat zou Jet leuk hebben gevonden.”
Bij iedere mooie grafitti: “Dat had Lena moeten zien.”
En geloof me: in Berlijn is een overvloed aan beide.

Om toch een beetje aanwezig te zijn tijdens Pasen, maakte ik deze goodiebags voor Lena en Jet.
Vijf cadeautjes; één per dag.

In die van Lena: fluo-Stabilo’s (haar lievelingsstiften) en de drie nieuwe tekenboekjes van Caroline Ellerbeck.
In die van Jet:  een prachtig prentenboek van Olivia.
Daarnaast in iedere tas een choco-haas, een tollend konijntje en een stuiter-ei – ook leuk voor opa en oma

Kortom: we hebben allemaal een geweldig lang weekend gehad: wij in een superinspirerende stad, waar we, eindelijk weer eens, alle tijd hadden om te denken aan andere dingen dan de dagelijkse to-do-lijst.
Zij in het bos met opa en oma, die ze plat hebben geknuffeld, hebben leren schaken, die niet kwaad werden toen de hele doos met (ongekookte) eieren kapot viel op de vloer en die eindeloos tekeningen hebben bewonderd.

Zeer voor herhaling vatbaar, zo’n kroostloos weekend…

PS: deze Playmobil Paashazen scoorde ik op Berlijns bekendste rommelmarkt in het Mauerpark - zeker het bezoeken waard.

Geweldig, deze eieren met een terrarium erin.
Heerlijk meditatief klusje voor grotere kinderen en gestreste moeders – al ga ik dit klusje uitbesteden aan manlief denk ik

Voor kleintjes vooral lekker knoeien, maar dat mag, in de Paasvakantie, toch?

Je vindt deze tutorial op The House that Lars Build, hier.

Fijne paas, allemaal!

…kliederen ook.

Of lipstickkussen geven.

Waterverven.

Ecoline-spatten.

En je vader/moeder/oom/tante is je nog dankbaar ook.

Want met dit schetsblok maak je helemaal zelf de mooiste iPhone-hoesjes.

Alleen voor de iPhone 4 en 5 – en laat ik die eerste nu net hebben…

(ik denk overigens dat ik die van mijn vooral als to-do-list ga gebruiken – ik heb namelijk een chronisch soephoofd waar om de haverklap belangrijke afspraken en toezeggingen uit wegsijpelen…)

Hebben?

Je koopt de betekenbare/beschrijfbare/beschilderbare Krizzl iPhone cover online, hier.

(gespot via Dutch Cowgirls)

Lieve meisjes van me,

Weten jullie nog, die doodgewone dag in de lente?
Die dag veranderde mijn kijk op ons leven.
De zon scheen, we zaten in de tuin, ik praatte met de buurvrouw.
Zij vroeg mij wat ik jullie wilde meegeven.
“Nou, gewoon, bruine boterhammen met kaas. Ik zou wel wat bijzonders van die trommels van willen maken, maar daar heb ik geen tijd voor,” stak ik luid klagend van wal.
Maar nee.
Dat bedoelde ze niet.
Wat ik jullie mee wil geven in het leven.
Oh. Eh. Tja.
“Dat je hard moet werken als je iets wil bereiken?”
Of nee, wacht.
“Dat je groot durft te dromen – en dat je die droom na durft te jagen.”
Ik was best tevreden met dit uit de losse pols geformuleerde antwoord.
Maar de buurvrouw keek me aan.
“Oh,” zei ze.
“Wat wil jíj je kinderen dan meegeven?” vroeg ik enigszins gepikeerd – ik houd er niet van om verkeerde antwoorden te geven.
Ze keek om zich heen, nam een slokje van haar koffie, aaide een voorbijhollend kind over de bol en zei: “Dat ze genieten van het leven.”
…
Ja, natuurlijk, dat óók, hèhè, dacht ik.
En hardop zei ik: “Dat spreekt voor zich! Toch?”
Maar toen realiseerde ik me: dat spreekt niet voor zich, nee.
Want dat is niet wat ik voorleef.
Ik ben altijd op dromenjacht.
“Mam, kom je even knuffelen?”
“Mama! Voorlezen?”
“Mam, kijk eens wat ik heb getekend?”
Simpele vragen, met veel te vaak een even simpel antwoord.
“Ik kom zo, lieverd!”
“Straks, schat.”
“Morgen, goed?”
Niks genieten – gewerkt moet er worden.
Dát is wat ik jullie meegeef.

Genieten…
Ik was het he-le-maal uit het oog verloren.
Maar op die lentedag vond ik het terug.
Samen met meer tijd.
Meer tijd voor die knuffel, dat voorlezen, dat even-kijken-naar-tekening-nummer-103.
Meer tijd voor het smeren van bijzondere boterhammetjes.

Dus, meisjes van me: jaag na, die droom.
Dúrf.
Durf hard te werken.
Door te zetten.
Je eigen gevoel te volgen.
Te vragen.
Een tikje egoïstisch te zijn als dat moet.
Maar vooral: durf te genieten.
Want het is jouw droom.
En als de reis niet bevalt, dan kies je gewoon een zijstraat die er leuker uitziet.
Er is niks mis met een omweg – zolang je maar in de zon loopt.

Gaan jullie op pad?
Dan smeer ik de boterhammetjes voor onderweg wel.
Bijzondere, dat beloof ik.

—
Mijn brief aan Lena en Jet, gepubliceerd in de aller-, allerlaatste Groter Groeien. Met dank aan onze lieve buurvrouw Natasja, die me die dag aan het denken zette.

De zevenjarige is nogal dol op Shakira, tegenwoordig.
Ik heb dus heel hard speakertjes nodig.
Onbreekbaar, zodat:
- zij lekker in een (heel ver weg) deel van ons huis kan WakaWaka’en
- ik me niet druk hoef te maken over doorgeknipte kabeltjes of afgebroken knopjes.

Deze dus, in geel, graag.

Scoor een doos.
Bouw een indoor glijbaan.
1 minuut werk.
Eeuwige dank van het kroost.

Geweldig voor in de vakantie dus, je eigen indoor glijbanenparadijs.

Zelf ook maken?

Lees er dan hier meer over: <diy glijbaan
Overigens: vroeger blubberde ik gewoon op mijn buik van onze twee trappen af.
Verwend hoor, die kinderen van tegenwoordig

Op 2 januari begon ik een 365dagenproject: ik zou vanaf die datum iedere dag een twittercolumn schrijven. En dat is (bijna) gelukt. Ik schreef er iedere dag één, en op sommige dagen zelfs twee.

Al snel realiseerde ik me: ik moet hier meer mee. Dus ik schreef de Twittercolumngids: een gratis e-book vol tips & tricks om je eigen ultrakorte columns te schrijven. En er gebeurde meer: de twittercolumns kwamen in de krant, in de Flair en op de radio. Ik besloot ook TwittercolumnBundels uit te geven; de eerste zag op dierendag het levenslicht.

En inmiddels heb ik dus bijna 365 twittercolumns geschreven… een heerlijk gevoel!

Doorgaan… of stoppen met schrijven?

Nu komt het einde van het jaar, en dus ook het einde van dit 365dagenproject in zicht. En ik twijfel… Zal ik doorgaan?

De voordelen van een 365dagenproject…

Het brengt me heel veel:

het is heerlijk om iedere dag een half uurtje te gaan zitten, de dag aan me voorbij te laten trekken en in 126 tekens te vangen. Bijzondere uitspraken van de kinderen, grappige gebeurtenissen in de stad, mooie momenten tijdens mijn wandelingen… ze worden allemaal opgeslagen in mijn dagelijkse twittercolumn-archief.

Ook kwam ik in contact met leuke mede-twittercolumnisten: stuk voor stuk vrouwen met een bijzonder oog voor detail en een vlotte pen:  @Djello_Maureen, @tekstsuper,  @annestreepmarie,  @daphnegeluk, @mijnespuntcom, @marysjabbens, @Anne_en_mannen, @djoiz77,  @MirandaZantingh, @KaatjeP, @MijnDochterenIk, @Saszegtut - en nog veel meer. Van te voren had ik nooit gedacht dat ik er zulke leuke mensen door zou leren kennen.

Daarnaast geeft het gewoon ook een enorme voldoening, iedere dag weer, om mijn twittercolumn te posten. Juist op de dagen dat ik zeiknat geregend thuiskom, met een bevroren neus, hongerige kinderen en een to-do-lijst van hier tot Tokio.

En nu, aan het eind van het jaar, ben ik beretrots op de collectie twittercolumns die ik heb opgebouwd.

…en de nadelen van een 365dagenproject

Aan de andere kant: het is ook zwaar. Soms ben ik gewoon te moe, of heb ik teveel andere dingen aan mijn hoofd, of voel ik me niet lekker. En dan wil ik niet hoeven schrijven. Ik moet al zoveel… Natuurlijk is het een druk die je jezelf oplegt, maar toch… hij weegt er niet minder zwaar door. Ik heb wel eens uren op één twittercolumn zitten zwoegen.
Nee, die druk kan ik missen als kiespijn – hoewel hij er natuurlijk ook voor zorgt dat je uit je eigen comfort zone stapt en een uitdaging aangaat. En daar ben ik juist een voorstander van….

Kortom: ik twijfel nog even door. Ik hoef pas op 3 januari te kiezen

Aftelkalender, speciaal voor 365dagenprojecten

Starten met een 365dagenproject is enorm leuk: het daagt je uit, je groeit ervan en je houdt er iets moois aan over. Want iedere dag een foto, een tekening, een stempel, een granny square = aan het eind van het jaar bouwt een prachtige collectie!

Doen dus, je eigen 365dagenproject. En bestel dan meteen deze superhandige aftelkalender van Imke Verhoef! Want geloof me, het is heel fijn om precies bij te houden wanneer je je eerste 100 dagen vol hebt. Of wanneer je precies op de helft zit.

>> Koop deze 365dagenproject-aftelkalender in de Etsy-shop van LoveJohnny, hier <<

>> Meer inspiratie voor je eigen 365dagenproject vind je hier <<

Ik wens je een heel fijne kerst en een nog fijner 2013 toe!

Ben jij ook verslaafd aan Kerst met Linus? Heerlijk na het eten het kroost verzamelen, op de bank kruipen, dekentje erbij en dagdromen over een heel ander leven, ergens in een dichtgesneeuwd dorpje in Noorwegen (of Zweden, of Finland)… Met deze stepslee haal je dat gevoel alvast wat dichter bij. Het is eigenlijk het Finse antwoord op de oerhollandse bakfiets
Nu alleen nog sneeuw….

>> bestel deze übercoole stepslee bij RodeAppelwangetjes.nl <<

Kerst met Linus voor laatkomers

Kwam jij er (net als ik) twee weken te laat achter dat Kerst met Linus alweer was begonnen? Geen probleem! Je kunt alle afleveringen terugkijken op de website van KRO Kindertijd. Handig!

>> kijk hier alle afleveringen van Kerst met Linus <<

Dankjewel Nelleke, voor deze geweldige tip!